| Kraj | Polska |
| Województwo | zachodniopomorskie |
| Powiat | Kołobrzeg |
| Gmina | Kołobrzeg |
| Mieszkańców | 43 364 |
| Kod pocztowy | 78-100 do 78-107 |
| Prawa miejskie | 1255 r. |
| Powierzchnia | 27,39 km² |
| Wysokość n.p.m. |
0–14 m |
| Tablice rejestracyjne | ZKL |
siedziba powiatu kołobrzeskiego oraz gminy wiejskiej Kołobrzeg, u ujścia Parsęty do Morza Bałtyckiego,
przy drodze krajowej nr 11 i drodze ekspresowej nr S6.
Czwarty ośrodek miejski województwa (pod względem liczby mieszkańców), uzdrowisko z dziesięcioma letnimi
kąpieliskami morskimi.
Kołobrzeg ma 43 364 mieszkańców (30 czerwca 2024), będąc pod względem liczby ludności czwartym
miastem w województwie zachodniopomorskim, a także 99. spośród najludniejszych miast w Polsce.
W ujściu rzeki znajduje się port morski z funkcjami: handlową, pasażerską, rybacką i jachtową.
Miasto jest siedzibą kapituły kolegiackiej diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej Kościoła katolickiego.
Kołobrzeg leży w środkowej części wybrzeża województwa zachodniopomorskiego, w północnej części powiatu
kołobrzeskiego u ujścia rzeki Parsęty do Zatoki Pomorskiej.
Miasto jest położone na pograniczu dwóch makroregionów Pobrzeża Szczecińskiego i Pobrzeża Koszalińskiego.
Ujściowy odcinek doliny Parsęty i wschodnia część miasta należy do Wybrzeża Słowińskiego, natomiast zachodni
kraniec Kołobrzegu należy do Wybrzeża Trzebiatowskiego.
Historycznie Kołobrzeg leży na Pomorzu Zachodnim, gdzie związany był z biskupim księstwem kamieńskim.
Od 1815 roku w rejencji koszalińskiej, w prowincji Pomorze.
W 1946 r. Kołobrzeg włączono do województwa szczecińskiego. W latach 1950–1975 należał do województwa
koszalińskiego (dużego), a w 1975–1998 woj. koszalińskiego (małego).
Miasto zajmuje powierzchnię 25,67 km² (1 stycznia 2012), stanowiąc 3,54% powierzchni powiatu kołobrzeskiego.


































